
SPAIN
Laura Herts
«¡SÉ GUAPA Y CALLA!»
«PERO SI NO SOY GUAPA, ¿QUÉ HAGO?… ¿¿¿GRITO???»
Una mujer chiflada hasta la paradoja, que seduce sin que lo parezca con su ferocidad, su ternura y un humor fuera de lo común, todo en un espectáculo visual y físico. Laura Herts, con su personaje de payaso-mimo completamente chalado, nos revela su propio mundo, lleno de observaciones y tratado con la lucidez de un Crazy Man's World. Nos ofrece su visión de las injusticias sociales en un momento en que el «con tragolpe» del movimiento de las mujeres es más fuerte que nunca.
Laura Herts se aventura a ello a través de Gladis, una mujer en la plenitud de la vida que intenta ser siempre «la mujer que dicen que tendría que ser».
LAURA HERTS, UNA MUJER PAYASA
Laura Herts, una de las pocas mujeres payasa de Europa, crea bajo la hipótesis que ser payasa viene del lugar más profundo del ser. Ella, cuando tenga 50 años, querría ser como el personaje que interpreta en el cabaret del Fórum Barcelona 2004, una mujer de mediana edad loca, ilimitada y autónoma, y por encima de todo, ella misma.
LAURA HERTS: «TODOS TENEMOS UN PAYASO ADENTRO» Laura Herts, de 38 años, es una de las pocas mujeres payasa de Europa. Guapa y atractiva se convierte en el escenario en una ridícula mujer de 50 años que reivindica la necesidad profunda de salirse de los cánones serios que enmarcan la manera de comportarse de una mujer de esta edad. Cuando sea grande le gustaría ser como su personaje, loca e ilimitada, porque piensa que a esta edad una mujer puede ser ella misma, y autónoma en todos los sentidos. «Es la edad donde la mujer se enfrenta a la normalidad». Cuando Laura Herts saluda a Xavi, el fotógrafo, hace ya la primera payasada: como si le quedara enganchado el brazo por la fuerza de la apretada de manos. Y es que lo lleva en la sangre. Ser payaso la ha ayudado a superar la niña tremendamente tímida que era cuando vivía en Baltimore (Estados Unidos), donde a los 18 años redescubrió una pasión de la infancia, el mimo. A los once años se había iniciado y actuaba en la calle. Después pasó dos años en Israel, estudió teatro en Bélgica (École de Mime Théâtre Lassaad,1986) y en 1987 se instaló en París para seguir las enseñanzas de Jacques Lecoq, Daniel Stein y Philippe Gaullier. Actualmente vive cerca de Montpellier, donde tiene un marido también payaso y un hijo de cinco años que va camino de serlo, y ya ha hecho con su madre algunas actuaciones en la calle. «Mi hijo dice que es payaso, que quiere actuar conmigo y que el pasará el sombrero». «Yo hago unos espectáculos espontáneos, donde la sátira y la comedia tienen un papel fundamental». Es una mujer atractiva de 38 años, inmersa en la contradicción de cualquier mujer de escoger entre añorar el trabajo o la familia, que cuando llegue a la edad de 50 años quiere ser autónoma en todos lo sentidos, según explica. Y «espero que me guste mi cara, porque el mundo exige a la mujer que no muestre ninguna señal de edad, mientras que al hombre cuando envejece no se le miran las arrugas y se le dice que es sabio», afirma. De forma magistral, feroz, tierna y con un humor crítico fuera de la normalidad, Laura Herts se transforma en el escenario en una ridícula dona de 50 años con la intención de «tocar el corazón de la gente y hacer reír, porque reír es curativo» y presentar el mundo de la mujer que le han dicho que tendría que ser. Hace reír de verdad porque tiene mucha capacidad expresiva con la cara y el cuerpo, «mi potencial desde pequeña». De los tres diferentes shows que ha creado la compañía que ella dirige, «Le rire voyageur», en el Fórum Barcelona 2004 presenta el de esta mujer ridícula, donde intenta expresar a través del mimo el absurdo de este mundo loco «porque soy payasa», y su visión de las injusticias sociales. «Se trata de ser otro personaje. He escogido una mujer de mediana edad porque a los 50 años una mujer se enfrenta a la normalidad y puede ser ella misma. Las mujeres cuando llegan a estas edades se limitan a un tipo de comportamiento serio y acotado a unos cánones que impone la sociedad y las buenas costumbres, pero no se mueve en el camino natural. El payaso, que cualquiera lleva dentro, permite traspasar estos límites y ser la mujer que yo querría, totalmente loca.» Por esto presenta su personaje enfundado en una minifaldilla que la encorseta y no la deja moverse o jugar a fútbol, por ejemplo. Es una mujer fea y ridícula, que parece un hombre, «porque quiero enseñar que podemos ser hombre y mujer a la vez, que el concepto de género es una cosa impuesta, un concepto social. A las mujeres se nos pide que estemos siempre muy bien, sexys y todo eso, pero eso sólo pasa con las chicas de 16 años.» A pesar que lo intenta, el su personaje no consigue entrar en el molde reductor que la sociedad asigna a las mujeres.
Laura Herts, de pequeña soñaba con ser médico o actriz y tal vez ha conseguido este sueño porque mientras actúa, al público se le sale una risa fácil y espontánea y transformadora. Ahora sueña ser autónoma profesionalmente, «que el público viniera a verme en un gran teatro de Barcelona, Nueva York o París, en vez de ir yo a buscar y perseguir contratos por aquí o por allá.» En Europa es bastante famosa, pero «en Estados Unidos no me conoce nadie», afirma. La han invitado a participar en numerosos festivales y teatros en Francia, Rusia, Bélgica, Suiza, Alemania, Israel, España, Italia, Brasil, Ecuador y Japón, entre otros. Hace veinte años no havia ninguna mujer payasa en Francia, ahora hay pocas, pero ella es una buena representante, «es muy buena», asegura el director del circo francés «Alexandre Romanès», que se añadió a la conversación en la terraza del hotel Princess. Laura Herts imparte cursos de payasos por todo el mundo y en octubre impartirá uno de iniciación para cualquier persona que quiera encontrar «el payaso que todos llevamos dentro». «El mimo es internacional, puedo viajar adonde sea», explica. El mes de setiembre comenzará un nuevo espectáculo donde cantará y expresará una colección de pensamientos que tiene adentro, pero aún no sabe quienes serán. «Es un experimento mixto de música, mass media y palabra, un experimento sobre mi misma para mostrar la intimidad de mis pensamientos y verbalizarlos». Tiene otro proyecto en la cabeza, basado en una familia de psiquiatras y ella artista. «Mi padre, mi madre, mi primo, todo en mi familia son psiquiatras. Podría ser divertido caracterizar las relaciones entre pacientes y psiquiatras”, dice sonriente mientras piensa como realizar alguna cosa sobre este tema, acompañada del piano y de los poemas que tiene escritos.
|

BRASIL
Um espetáculo concebido e apresentado por
LAURA HERTS
Laura Herts nasceu em 1996, em Georgetown, Washington D.C (EUA)
Os 18 anos, deu a volta ao mundo, e, um ano mais tarde, redescobriu uma paixão da infância : a mímica. Depois, passou a se apresentar na rua por toda a Europa. Na Bélgica, em 1986, estudou na Escola de mímica e teatro Lassaad. Em 1987, se radicou em Paris onde estudou sucessivamente nas escolas de Jacques Lecoq, Daniel Stein e Philippe Gaullier. Ela usou a sua experiência nas artes da mímica-objeto, do teatro de gesto, clown, da máscara neutra e a combinou com elementos de teatro de rua para criar um mundo muito pessoal no qual a comédia e a sátira têm um papel fundamental.
Laura criou seu primeiro espetáculo, « The Last Tangle in Paradise », um one woman show, em 1992, e, com ele, se apresentou em numerosos festivais de humor, de mímica e de clown, na França e no exterior : Rússia, Japão, Suiça, Bélgica, Alemanha, Israel, Madagascar, Espanha, Itália e Equador.
Ela criou seu segundo espetáculo em 1997.
Paralelamente ao seu trabalho de palco, Laura desenvolve um intenso trabalho de formação ministrando workshops na França e no exterior (nos Estados Unidos, em particular).
O espetáculo que ela apresentará no Brasil, em maio de 2003, se chama «A WON WOMAN SHOW». Trata-se de um show no estilo «cabaret» que combina diversos elementos de seus trabalhos anteriores.
Laura é mãe de um menino e é casada com o clown francês Philippe Martz, da dupla BP ZOOM.
A imprensa fala de Laura Herts :
« O amor e o humor se misturam, o riso e a doideira se metem nisso. Ela mata a platéia de rir »
Sud Ouest
« Ufa que garota ! Com as suas provocações e as suas caretas incríveis, a sua técnica de mímica e quase sem palavras, ela arrasa a platéia. Que pique ! »
L’Est Républicain
« Grock, o maior clown de todos os tempos, sempre começava seu espetáculo antes da cortina se abrir, e, agradecendo o público por ter vindo, ele prometia satisfazê-lo plenamente. Da mesma maneira, a clown-mímica Laura Herts se mistura à platéia fazendo caretas à la Mr. Bean. Ela tem muita raça e se solta totalmente no seu papel de mestre de cerimônia. Ela cumpre muito bem a promessa de Grock, do jeito dela. »
Frankfurter Allgemeine Zeitung
« Durante uma hora, você passa do riso às lágrimas de riso. É uma explosão de gestos que vêm da observação das pequenas manias de cada um, e você fica surpreso de repente de reconhecer… o seu vizinho, claro !
La Dépêche
« Mais maluca do que nunca, ela soube conquistar o coração da platéia que não queria mais ir embora. »
Le Progrès
« Um tanto maluca, um tanto irreverente, mas furiosamente engraçada »
Le Satiricon
« Lara Herts tem um jeito, que é só dela, de acabar com as regras do « bom comportamento » : ela é muito atrevida e usa os gestos que todo mundo vê, mas não imita, na boa sociedade… Ela seduz pelo humor, pela crueldade e pelo humor »
Le soir
« Madame 100 000 volts »
La Croix du Midi
« Com o passar do tempo, a arte da mímica e do clown da Laura está cada vez melhor »
La Nouelle République
« Laura arrasou a platéia como um maremoto de loucura digno dos desenhos animdos do Tex Avery. Não tem como resistir »
Le Progrès
« Mais uma vez o festival achou uma pérola, uma jóia vinda dos estados Unidos, uma clown com um penteado maluco e um humor devastador »
Sud Ouest.
|

ITALIA
Clown, mimo, acrobata, danzatrice unica nel suo genere, a metà tra la famiglia Marx e degna discendente di Grouch o. "Ho sempre voluto fare teato – dice la Herts – ma negli Stati Uniti, paese dove sono nata, non mi prendevano sul serio. In America bisogna fare i biologi oppure i dottori. Io ero attirata dal mimo ma non ho potuto dare sfogo al mio desiderio. Allora a 18 anni sono partita per l'Europa". Forte della sua esperienza nel teatro di gesto, clown, maschera neutra e mimo con oggetti, il tutto farcito dal teatro di strada, riesce a creare un mondo dove commedia esatira giocano un ruolo preponderante. Questo spettacolo, che ha già fatto il giro del mondo e che ha fatto suo il "Prix du public" al Festival du Rirede Saint Raphael è un gioco di paradossi che seduce, senza averne l'aria per la sua ferocia, la sua tenerezza e il suo humor fuori dal comune, in un concentrato di visivo e fisico. Attraverso i suoi personaggi Laura Herts gioca col pubblico. Attraverso la vita di Gladys, bizzarra ed eccentrica donna di mezz'età, la clown americana trapiantata a Parigi ci racconta la sua visione comica, le sue osservazioni e riflessioni su un mondo pazzo e stralunato. Gladys finirà per assistere ad un concerto rock e come per incanto si troverà sulla scena. Con A Won woman show non è difficile intravedere la tenerezza di un Woody Allen, il gusto dell'assurdo di un Django Edwards e il burlesco dei suoi antichi avi.
|

RUSSIA
reiproductions
9 июня, 9:49
В полночь забитый под завязку зал стоя аплодировал французской клоунессе Лауре Хёртс. В третий раз она появилась на сцене с букетом цветов. Но для зрителей!! Спектакль-клоунада «Шоу победительницы», прошедший на фестивале «Белая магия», собрал в Театре-Театре более шестисот человек. Многие взрослые смеялись в голос, иногда перекрывая заливистый детский смех.
Героиня Лауры Хёртс – Глэдис, на протяжении всего представления ищет мужчину своей мечты, некоего Гарри. Причем, за полтора часа действа она с легкостью находит ему замену – под ударом оказывается мужская половина зала. Спектакль-буффонада, куда искусно вплетены элементы акробатики, танца, мимического театра построен на активном взаимодействии артистки и зрителя. Но уловить момент, когда она уходит и возвращается на сцену, вытягивает на нее зрителя, порой очень сложно, ведь все свое внимание мы уделяем самой Лауре. Она словно невероятный комок энергии, который весь спектакль движется по совершенно рандомной траектории.
Назвать все происходящее просто спектаклем–клоунадой язык не поворачивается. Это весь мир, заключенный в полуторачасовом представлении! Лаура Хёртс – американка, но уже много лет живет и работает в Европе. Поэтому показать представительницу этой нации, впервые оказавшуюся в городе любви – Париже, она сумела очень сочно и на все сто! Не разрушая стереотип американского туриста, прочно закрепившийся в нашем сознании, она сумела придать ему французский шарм. Английский язык не стал помехой для зрителей: многие с готовностью помогали самой Лауре выучить русский. Так, в результате этого «обратного» мастер-класса, клоунесса выучила такие полезные слова, как «хорошо», «любовь» и «красивая». Впрочем, они должны быть в арсенале любой женщины, не так ли?
В итоге, слегка уставшие, но довольные зрители, в полночь покидали здание театра. А ночь действительно оказалась белой! И без дождя. Так, франко-американская клоунесса вернула в наш город солнечную погоду и волшебное настроение. Нам остается лишь удержать его на протяжении оставшихся двадцати дней - и нам это непременно удастся
Метки: Белые ночи в Перми
Все, что происходило на сцене, создавало сумасшедшую атмосферу - миниатюры сменялись с фантастической скоростью и невозможно было определить, что же будет дальше. Соединенные воедино невероятно эпические сцены ухода от воображаемых преследователей в стиле матрицы или похождения каноничных американских туристов в Париже, чередовались с отчаянными попытками найти своего любимого среди мужчин из зала. Наверняка каждый хотел оказаться на месте Юрия, чья история любви к Глэдис, яркая и быстротечная, вызывала гомерический хохот в зале.
Отдельное спасибо за грамотный троллинг красоток – Лауре удалось высмеять нелепые, и в то же время устрашающие последствия гонки за идеалом, в желании быть самой красивой)
Лаура Хёртс имеет удивительную мимику, разительные изменения лица вызывали дикий восторг у публики. Пластика поражала многогранностью - кажется ей подвластно все, от эпилептических припадков до красивейших грациозных па. Она комфортно чувствовала себя не только на сцене, но и в зале, позволяя себе нелепо падать на колени достопочтенной публике или вступать в перепалку с людьми, уходящими из зала - вот уж поистине мастер импровизации!))
А что касается вирусной рекламы "Архыза", то она, без сомнения, достойна победы на "Каннских львах"))
P.S. Первый спектакль, сорвавший действительно продолжительные и искренние аплодисменты, загадывать рано, но возможно пермский зритель нашел свою фаворитку, в лице несравненной Лауры Хёртс!
P.P.S. Отмечу, что публика не первый раз весьма негативно относится к каким-либо эротическим сценам, пускай самым мимолетным и шаловливым. Не знаю, на что это списать – то ли на высокие нравственные ценности, то ли на зажатость и скованность... наверное на то и другое)
В полночь забитый под завязку зал стоя аплодировал французской клоунессе Лауре Хёртс. В третий раз она появилась на сцене с букетом цветов. Но для зрителей!! Спектакль-клоунада «Шоу победительницы», прошедший на фестивале «Белая магия», собрал в Театре-Театре более шестисот человек. Многие взрослые смеялись в голос, иногда перекрывая заливистый детский смех.
Героиня Лауры Хёртс – Глэдис, на протяжении всего представления ищет мужчину своей мечты, некоего Гарри. Причем, за полтора часа действа она с легкостью находит ему замену – под ударом оказывается мужская половина зала. Спектакль-буффонада, куда искусно вплетены элементы акробатики, танца, мимического театра построен на активном взаимодействии артистки и зрителя. Но уловить момент, когда она уходит и возвращается на сцену, вытягивает на нее зрителя, порой очень сложно, ведь все свое внимание мы уделяем самой Лауре. Она словно невероятный комок энергии, который весь спектакль движется по совершенно рандомной траектории.
Назвать все происходящее просто спектаклем–клоунадой язык не поворачивается. Это весь мир, заключенный в полуторачасовом представлении! Лаура Хёртс – американка, но уже много лет живет и работает в Европе. Поэтому показать представительницу этой нации, впервые оказавшуюся в городе любви – Париже, она сумела очень сочно и на все сто! Не разрушая стереотип американского туриста, прочно закрепившийся в нашем сознании, она сумела придать ему французский шарм. Английский язык не стал помехой для зрителей: многие с готовностью помогали самой Лауре выучить русский. Так, в результате этого «обратного» мастер-класса, клоунесса выучила такие полезные слова, как «хорошо», «любовь» и «красивая». Впрочем, они должны быть в арсенале любой женщины, не так ли?
В итоге, слегка уставшие, но довольные зрители, в полночь покидали здание театра. А ночь действительно оказалась белой! И без дождя. Так, франко-американская клоунесса вернула в наш город солнечную погоду и волшебное настроение. Нам остается лишь удержать его на протяжении оставшихся двадцати дней - и нам это непременно удастся
|

Ta izjemna komedija prikazuje dogodivš?ine Gladys, ?enske srednjih let, ki je vedno skušala biti takšna, kakršno so jo hoteli drugi.
Gladys si je prišla ogledat film Ameri?an v Parizu, a po nesre?i pristane na odru. Po?asi, a zanesljivo se njena stiska ob pogledu na gledalce in prazen prostor umika u?itku; vše? ji je tam, v soju lu?i, in ko jo obsede duh Janis Joplin, za?ne izgubljati nadzor nad svojim zrelim lepo zadr?anim jazom.
|